Aan alle geïnteresseerden,

 

Naar aanleiding van mijn uitstap met de UK88 tijdens de herfstvakantie jl. schrijf ik dit verslag.

 

“Ode aan de Visserij”

Je zit op restaurant en bestudeert de menukaart, de visschotels zien er best goed uit, dus waarom niet, een lekker vers gebakken visje is toch niet te versmaden.

Vraag jij je nooit eens af hoe die vis in dat etablissement terecht is gekomen?

Ja, de visboer, uiteraard, maar hij gaat niet ’s nachts  met zijn bootje een hengel uitgooien, die van de veiling ook niet, zij sorteren enkel per soort, maat, gewicht en verkoopt ze in naam van de echte mannen van “de Visserij”.

 

Wel, ik heb me laten verleiden door een collega om eens te gaan ontdekken hoe de vis aan wal raakt door die mannen.

Gepakt met zak en een beetje voorkennis van hoe er gewerkt wordt op zo één vissersboot, een kotter genaamd, vertrokken we richting haven, de vissershaven van Harlingen. Het vervolg van mijn relaas kan U lezen na dit korte voorwoord. 

 

Ik kan u nu al melden, aan elke baan is er wel iets en elk soort werk heeft zo zijn voor -en nadelen, maar dit soort werk, elke week opnieuw, mijn hoedje af of anders gezegd “CHAPEAU”.

U moet weten dat er wordt gevist met netten. Deze netten worden ± om de 2 uur en 10 minuten binnengehaald en dit het klokje rond, m.a.w. vanaf maandagmiddag tot vrijdag vroeg in de ochtend, dat is 40 maal “alle hens aan dek”, dat is 40 maal uit de veren, want zij rusten tussendoor. Afhankelijk van de vangst is deze rusttijd / ontspanningstijd korter of langer.

Daarom vraag ik U, bij het nuttigen van een portie vis, met alle respect te denken aan de mensen die in weer en wind, de vier seizoenen van het jaar, deze hopelijk goed bereide vis aan wal hebben gebracht.

 

Schipper Dirk en zijn bemanning, Jacob, Jan, Kees en Klaas, bedankt voor deze harde maar mooie les, bij elk stukje vis dat vanaf nu door mijn keel glijdt, zal ik aan jullie denken, 

 

Wouter. 

 

 

*Dinsdagmorgen 07.50u , 1 november ’11.

 

Heel de nacht meegedraaid, dat wil zeggen elke trek mee aan dek om de netten mee binnen te halen, de goede vis van de andere scheiden, te strippen althans een poging tot, spoelen en stokkeren. Je kan niet geloven hoeveel bijvangst er tussen zit, krabben, modder, kapotte netten, wrakhout, …

 

Maar laten we bij het begin aanvangen. Zondagnacht werden we opgehaald, ik als eerste om 03.00u, niet te veel talmen en dan de rest oppikken. Iets voor vieren richting Harlingen. Rond 07.00u. aangekomen, flink op tijd dus. De beentjes gestrekt, een wandeling door het dorp, onze sandwiches opgegeten en van een tasje koffie genoten. Rest ons alleen nog, wachten op de bemanning. Bijna 08.00u de bemanning is er, even kennis maken en de bagage aan boord brengen.

 

Voor het vertrek wordt er door de schipper een stukje uit de bijbel voorgelezen, zelf ben ik niet gelovig toch is dit een sterk moment, een klein gebed aansluitend om een goede vaart te wensen en een behouden thuiskomst.

 

Iets voor 09.00u. het ruime sop tegemoet op de UK-88 “Wilma”. Aanvankelijk ging alles goed, maar eens voorbij de vaargeul tussen Vlieland en Terschelling, twee van de vijf waddeneilanden, wisten we hoe het voelde om zeeziek te zijn.

Toch op de tanden gebeten, geen poepsnoepje genomen, maar op aanraden van de jongens, eten,eten en eten. Wonderwel was het tegen de avond een stuk beter en na het avondeten, gebakken pladijs met een mosterdsausje en een spruitenpuree, zo goed als over.

 

Oké, we zijn terug dinsdagmorgen, ik voel me nog goed en ga voor mezelf eens zien hoe lang we dit tempo kunnen volhouden. Mark heeft het na de trek om middernacht opgegeven en is in zijn “kooi” blijven liggen. We hebben juist ontbeten en ons Markske ligt nog goed te knorren. Ik ga even tot bij de schipper op de brug en genieten van de zonsopgang.

 

 

 

*Woensdagmorgen 08.55u, 2 november ’11.

 

Het kombuis juist aan kant gezet, maar eerst over gisteren.

Heel de dag liep het goed, mee de trekken doen, het eten op tafel volgens het tijdstip bepaald door de schipper.

‘s Middags gebakken kabeljauw met een blanke botersaus en bieslook, worteltjes en een gekookt aardappeltje. ‘s Avonds een rijkelijke Provençaalse saus met rode poon en pasta.

 

Het opzet was, zolang mogelijk dit tempo volhouden en alle trekken meedoen.

Wel het is me niet gelukt, vannacht om 03.30u was het op, stik kapot in mijn kooi gekropen en een paar uur “goed” geslapen. Om 08.00u wakker geworden

door de geur van eieren, Kees was omeletten aan het bakken en bood me in het kombuis spontaan een stukje aan, geweldige kerel trouwens.

In alle stilte ontbijt genuttigd en voor mezelf eens de schade opgemeten, oké ongeveer 4uur “geslapen”, toch nog moe, mijn rug wil niet echt mee en mijn handen slapen continu, het carpel tunnel syndroom steekt weer de kop op.

Met andere woorden niets voor mij dat vissersleven, maar ongelooflijk veel respect voor deze mannen en de schipper. Wat niet wil zeggen dat ze zich niet moe voelen, daar komen ze gerust voor uit. Jacob verwoordt  het zo; op woensdag wordt de week in twee gezaagd en lijkt alles vlotter te gaan. We zullen zien, ik kijk alvast uit naar vrijdag eerlijk gezegd. Voor vandaag gaan we toch proberen, overdag althans, gewoon mee te draaien.

 

Ook dit nog even, de crew bestaat uit 5. Als eerste natuurlijk de schipper, Dirk, zijn vader is de schipper op de NG19 en zo kent hij als geen ander het leven op een kotter. Rest nog 4 bemanningsleden die elke trek aan dek staan om de vissen binnen te halen, te reinigen en te spoelen, toch hebben zij elk een specifieke taak, na het reinigen van de vis trekken Jacob en Jan het ruim in om de vis te stokkeren, Klaas en Kees spuiten de werktafel en het dek af. Klaas is ook verantwoordelijk voor de machinekamer en Kees zorgt voor het eten.

 

 

 

*Donderdagmorgen 09.00u, 3 november ’11.

 

Juist bonen met spek gegeten, de eitjes zijn op. Het is stil aan tafel, volgens mij zit iedereen er een beetje door. Het was een ruige nacht, soms tot 7 beaufort.

Zelf heb ik 3 trekken overgeslagen wat wil zeggen rond 02.00u. gaan slapen en om 08.00u. terug op.

Was het gisteren gewoon kots beu, kon geen vis meer zien.

Alles begint pijn te doen, nu ook mijn voeten, door je constant te moeten verplaatsen om niet te vallen met dat ruwe weer. Volgens die doorwinterde vissers valt het weer nog goed mee. Eerlijk gezegd ben ik serieus aan het aftellen.

 

Koken op een boot als dit valt eigenlijk ook niet mee. Je gaat altijd op en neer en van links naar recht of is het bakboord en stuurboord dat ik moet zeggen.

De potten kan je tussen buisjes vast zetten, dan blijven die toch al staan, maar niet te vol doen of het kletst erover. Drie van de vier pitjes werken er, veel vermogen hebben ze niet. Een snijplank op de tafel leggen en zelf tussen de bank en de tafel je benen klemmen om recht te blijven staan, soms dacht ik bij mezelf, “leg die boot is stil”.

Voor deze middag is het bouillabaisse, de fumet is reeds gemaakt iets wat ze trouwens niet kennen. Wat doe je in hemelsnaam met graten, vragen ze dan. 

Voor vanavond nog één keer koken en onze tegenprestatie zit erop.

 

Deze middag zal Dirk, in het ruim, een correcte telling maken van de gevangen vis en daaruit opmaken rond hoe laat we deze nacht de laatste trek doen en binnenvaren. Van mij mag het nu al, de moed zinkt in mijn schoenen, maar ja het is hun werk en het inkomen is gekoppeld aan de vangst dus wie ben ik om daarover te beslissen.

 

 

*Zaterdagmorgen 11.00u, 5 november ’11.

 

Redelijk goed geslapen in een bed dat niet naar alle kanten bewoog, hoewel de aarde onder mijn voeten  nog altijd niet stil staat. 

Donderdag heb ik niet echt meer mee gedaan met de mannen, voor het eten gezorgd, nog wat fotootjes genomen en waarschijnlijk in de weg gelopen.

Ik had wel beloofd de laatste trek mee te doen en vooraf mee het schip te “soppen”, bij deze ben ik om iets voor 03.00u wakker gemaakt. Voor de laatste keer het oliepak aangetrokken en poetsen maar. Alles wordt met keerborstels ingesopt en nadien met de hoge druk zuiver gespoten, dit alles voor de laatste trek. Na die laatste trek en na het reinigen van de vis, worden de netten en de wings binnengehaald.

 

Je zou denken de werkweek zit erop, maar niets is minder waar. Vanaf dit moment wordt er niet meer gerust, alles wordt gecontroleerd, de netten, de kabels, de kettingen, kortom alles waar sleet op kan komen. Er worden verschillende werkjes uitgevoerd, sommigen elke week andere dan weer om de zoveel weken. Deze week moeten de wings nog aan wal omdat de kettingen die daar aan bevestigd zijn moeten worden nagemeten, eventueel vervangen of aangepast aan de vereiste normen.

Blij dat ik aan wal sta, zie ik dit nog even af en denk, komt er nu echt geen einde aan, ze moeten toch ook stik kapot zijn. Ondertussen is de vis gelost, het was een redelijk goede vangst. De NG19 is ook aangekomen en we zoeken elkaar op, de straffe verhalen kunnen beginnen …

 

 

*Dinsdagmorgen 08.30u, 8 november ’11.

 

De aarde onder men voeten staat eindelijk stil, wetende dat de UK88 en zijn bemanning al weer weg zijn, hebben die daar dan geen last van? 

Goed zot zijn die gasten, met alle respect maar voor mij hoeft het niet meer.

 

Nogmaals bedankt,

 

Wouter.